Όλα Θεωρούνται Γνωστά

Francisco Goya, Ο ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα
Οι μισθωτοί που έχουν επιβαρυνθεί με το λειτούργημα του Δασκάλου, συνήθως διοργανώνουν τις εκδηλώσεις των εθνικών εορτών έχοντας στο μυαλό τους περισσότερο τον εντυπωσιασμό των συναδέλφων τους, παρά την ευαισθητοποίηση των μαθητών τους. Στο μάθημα, οι σελίδες των ενοτήτων γυρνούν βιαστικά, κι επιδερμικά αποστηθίζονται συμπτυγμένες φιλοσοφικές, ηθικές, επιστημονικές, οικονομικές κ.α. θεωρίες, χωρίς κανένα ίχνος συγκίνησης. Στο σχολείο μαθαίνεις απ’ την αρχή πώς να μη συγκινείσαι. Μα πάνω απ’ όλα, στο σχολείο μαθαίνεις πώς είναι να ευτελίζεται ένας θεσμός, πως είναι να σαπίζει, σαν δάπεδο κακομεταχειρισμένο.

Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου «Ο Σοπενχάουερ ως παιδαγωγός» του Φρ. Νίτσε, διαβάζουμε πως: «Οι πραγματικοί παιδαγωγοί σου, αυτοί που θα σε μορφώσουν αληθινά, σου αποκαλύπτουν την πρωταρχική σημασία, την πρώτη ύλη της ύπαρξής σου, αυτό που κατ’ εξοχήν δεν διδάσκεται, κάτι που σε κάθε περίπτωση είναι δυσπρόσιτο, αλυσοδεμένο και παράλυτο: οι παιδαγωγοί σου δεν θα είναι τίποτε άλλο από ελευθερωτές σου.» Άρα θα ήταν μια επιεικής προσέγγιση, αν έλεγα πως οι διδακτικές ώρες ξοδεύονται απαράδεκτα, χωρίς να στοχεύουν στην διεύρυνση του νου, δίχως να έχουν ως σκοπό την καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης, της κριτικής σκέψης, ή την ανακάλυψη του εαυτού μας.

Εμένα οι δάσκαλοί μου, οι καθηγητές μου, δεν υπήρξαν ποτέ ως τώρα ελευθερωτές μου, ούτε και σκοπεύουν να γίνουν. Οι νόμοι και τα συστήματα τούς περιορίζουν σε ένα ξεφύλλισμα, σε μία ανάγνωση της κάθε ενότητας, του κάθε κεφαλαίου, του κάθε βιβλίου. Τους περιορίζουν, ή πιο σωστά γίνονται άλλοθι της υπολειτουργίας τους. Εμένα οι δάσκαλοί μου, δεν έχουν πάρει έγκριση από τον Υπουργό Παιδείας για να κάνουν τίποτα παραπάνω, πέρα απ’ το να βγάζουν επιπόλαια μια διδακτέα ύλη, και έπειτα να σταυρώνουν τα χέρια τους, να νίπτουν τας χείρας τους, έχοντας εκτελέσει τις εντολές του. Κι έτσι, η «πρώτη ύλη της ύπαρξής μου» έρχεται σε δεύτερη μοίρα, με την διδακτέα ύλη να κλέβει τη πρώτη θέση, κλέβοντας παράλληλα και την ουσία του λειτουργήματος του παιδαγωγού, άρα και της παιδείας.

«Αυτά μας είπαν, παιδιά, τι να κάνουμε τώρα;» προσπαθούν ν’ απολογηθούν. Κι αν συνέχιζαν, θα έλεγαν: «Να αντισταθούμε, παιδιά; Να πάμε κόντρα; Εμείς; Δεν ξέρουμε απ’ αυτά, παιδιά. Από εσάς, τη νέα γενιά, περιμένουμε.» Στις νέες γενιές και στις νέες εποχές εναποθέτονται πάντα οι ελπίδες. Κι οι παλιοί, κατά πλειοψηφία παθητικοί και άβουλοι, συναινούν στην καταστροφή της παιδείας, στην καταστροφή, κατά συνέπεια, ενός έθνους. Ας είναι. Ας απευθυνθούμε μονάχα στο Υπουργείο Παιδείας, σε όποιον είναι άμεσα υπαίτιος.

Κύριε Υπουργέ, λοιπόν, ποια είναι τα επόμενα σας σχέδια; Όταν ακόμα περίσσευε ένας επιπλέον καθηγητής ξένης γλώσσας, η τάξη χωριζόταν στο τμήμα των αρχάριων και στο τμήμα των προχωρημένων. Με το νέο σύστημα, αν και δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα η συγκεκριμένη λεπτομέρεια, φαίνεται πως τα τμήματα αυτή τη φορά, παραμένοντας στον ίδιο χώρο, χωρίζονται σε δύο τάξεις: στην μεσαία και στην ανώτερη. Ή μάλλον στην κατώτερη και στην ανώτερη, γιατί χάρη στην επιμονή και την μεθοδικότητα των συναδέλφων σας, η μεσαία τάξη αποτελεί παρελθόν.

Η παραπαιδεία πλέον υποκαθιστά το σχολείο, το οποίο όχι μόνο αποκλίνει έτη φωτός του πραγματικού του σκοπού, αλλά είναι ανίκανο να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες των μαθητών, ακόμα και έχοντας θέσει τον πήχη της προσφορά του προς αυτούς τόσο χαμηλά. Έτσι όσοι μπορούν να το υποστηρίξουν οικονομικά, παρακολουθούν μαθήματα εκτός σχολείου, για να καταφέρουν να περάσουν την τάξη, ξεκινώντας πια απ’ τη πρώτη Λυκείου, με τους υπόλοιπους να μένουν αβοήθητοι και παρατημένοι. Τουλάχιστον το σχολείο τα βγάζει πέρα όσον αφορά στην κοινωνικοποίηση των νέων, αφού τους εξοικειώνει από νωρίς με το φαινόμενο της διάκρισης.

«Όλα θεωρούνται γνωστά» μας λένε επανειλημμένα, όποτε ρωτάμε κάτι που θα έπρεπε να ξέρουμε, όποτε απορούμε για κάτι που θα οφείλαμε να θυμόμαστε. Όταν, λοιπόν, το τέρας που γεννά αυτό το ριζικά άρρωστο σύστημα βγει στον κόσμο, με τα πρώτα του βήματα πάνω στο πλέον σάπιο δάπεδο του κάθε θεσμού, μόλις πεινάσει και κατευθυνθεί στους ίδιους του τους δημιουργούς για να τραφεί, η ιστορία θα ψιθυρίσει γελαστά: «Όλα θεωρούνταν γνωστά». 

4 σχόλια:

  1. Νεαρε μη κανεις φασαρια , το συστημα κοιμαται.
    Εχει και μια δυσπεψια.... ,οι μαθητες , του ειναι αχωνευτοι

    Ο υπουργος παιδειας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιάννη μπράβο! Αυτή ήταν μια ακόμα φωνή ενός νέου που αγανακτεί για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, που αντιδρά σε αυτό το άδικο μέλλον που του στρώνουν μέσα στα σχολεία...μέσα στα ελληνικά σχολεία! Δεν ξέρω πόσο θα αντέξουμε, μα σίγουρα δεν θα είναι για πολύ. Σίγουρα θα αντιδράσει κάποιος πολύ περισσότερο από εμάς που κάνουμε κάποιες μικρές κινήσεις. Κάπου θα σκάσει σαν βόμβα η φωνή του μπροστά στα πρόσωπα πολλών και διάφορων που νομίζουν πως πράτουν σωστά...Σωστά ας γελάσω απλά καταστρέφουν εμάς τους ίδιους και δημιουργούν το αβέβαιο πια μέλλον μας...Τις εθνικές μας εορτές δεν έχω την αντοχή να σχολιάσω...που τις έχουν καταντήσει.Και πάλι Γιάννη συγχαρητήρια! Χρειαζόμασταν όλοι αυτό το κείμενο! Μπράβο και ευχαριστώ!

    Ειρήνη Πολυδωροπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γιάννη, θέλω να σου πω ότι το κείμενο σου με χαστούκισε. Κυριολεκτικά. Αυτή η απεγνωσμένη φωνή ενός έφηβου που θα ήθελε ο δάσκαλος του να τον ελευθερώνει, με ξεπερνά....Νομίζω ότι χρειαζόμαστε τέτοια κείμενα για να προσανατολιζόμαστε πάλι προς το στόχο μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @uknown
    Αν σήμερα, που διαμαρτυρόμασταν έξω από το Υπουργείο Παιδείας, μας είχε δεχτεί στο γραφείο του ο ίδιος ο Υπουργός Παιδείας (και όχι κάποιος που ανέλαβε απλώς να μας ξεπετάξει), δεν αμφιβάλω ότι μπορεί και να του ξέφευγε κάτι τέτοιο!

    @Ειρήνη Πολυδωροπούλου
    Το πιο θλιβερό είναι πως υπάρχουν παιδιά που ακόμα και τώρα δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει και τι αντίκτυπο θα έχει στην κοινωνία.

    @οι μαθητές του Γ3 και Γ4
    Όλοι ευθυνόμαστε, αλλά με τόσα "χαστούκια" που τρώμε οι μαθητές καθημερινά, λογικό είναι να επιστρέφουν που και που μερικά σαν μπούμερανγκ. Μακάρι να βγάλουν κάπου όλα αυτά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.