...και οι μόνοι

oil on canvas / 160x120cm
Η σταγόνα στο πρόσωπό της φευγαλέα – κύλησε κιόλας. Τώρα βρέχει για όλες τις άνυδρες μέρες του καλοκαιριού, τώρα η θάλασσα επιστρέφει απ’ τον ουρανό. Εκείνη επιταχύνει το βήμα της – η ταχύτητα τής δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι θα μπορέσει να ξεφύγει απ’ την καταιγίδα. Τα άλλοτε αέρινα μαλλιά της έχουν βαρύνει απ’ το νερό κι έχουν προδώσει το καστανό τους χρώμα για ένα πρόσκαιρο μελαχρινό.

Μέσα απ’ τις πικροδάφνες περνά η βροχή κι ανθοφορεί μαζί τους. Στη μέση ο δρόμος ποταμός και γόνδολες τ’ αμάξια – τρέχει τώρα, σε μια Βενετία της στιγμής. Αλλάζει γειτονιά, αλλάζει βήμα, βλέμμα κι όνομα. Σε κάθε γωνιά της πόλης παρελαύνουν ελεύθεροι οι παράλληλοι εαυτοί της, οι άλλες εκδοχές της. Οι περαστικοί πίσω απ’ τα ρούχα τους διαβαίνουν χωρίς πρόσωπο και μια σφαίρα τους συνοδεύει, σκιά στο βήμα τους.

Όπως κατεβαίνει τις σκάλες του μετρό, οι ήχοι της ροής του ποταμού μπλέκονται στην οχλοβοή. Ο ίδιος ο ποταμός ακολουθεί τα βήματά της προς τον σταθμό. Οι παράλληλοι εαυτοί της στριμώχνονται και μικραίνουν – ξάφνου γίνονται παιδιά της, τα χέρια τους ξετρυπώνουν ανάμεσα απ’ τα σώματα του πλήθους κι αναζητούν το δικό της χέρι. Σπρώχνει τον κόσμο, τα άδεια ρούχα τους κι αυτοί ποδοπατούνται στην προσπάθεια να της ξεφύγουν. Κανείς δε χωρά στο αγοραφοβικό οπτικό της πεδίο.

Οι αστραπές δεν ακούγονται εκεί κάτω, οι φωνές. Μόνο πληθαίνουν τα παλτά του κόσμου, ο συνωστισμός εντείνεται και πολλαπλασιάζονται γύρω της τα παιδικά χέρια καθώς αναμένεται η επόμενη άφιξη. Εκείνη ακροβατεί στην άκρη της αποβάθρας κι ο αέρας του συρμού που καταφθάνει σχεδόν την παρασύρει - σχεδόν του το επιτρέπει. Μπαίνει στο βαγόνι και πίσω της κλείνει η πόρτα, πριν προλάβει κανείς άλλος να περάσει. Οι άλλες της εκδοχές, τα χέρια και τα ρούχα του απρόσωπου πλήθους, παγιδεύονται στον κατακλυσμό του σταθμού. Τώρα ακούγεται μόνο ο χτύπος της καρδιάς της. Κι ακόμα ένας.


Συννεφιασμένα βλέμματα για τρεις


Στην εκπνοή κάθε έτους, αρχίζουν να αναδύονται στην επιφάνεια της λίμνης του περασμένου χρόνου όσα δικαιωματικά κατοχύρωσαν τη θέση τους εκεί, όσα προσέδωσαν την ποιότητα στις αναμνήσεις, το χρώμα και την υφή τους. Η φετινή εκπνοή είναι αναδρομική και βαθύτερη για μένα. 

Απ' τον πυθμένα της λίμνης των τελευταίων τριών χρόνων βλέπω να εκτινάσσονται στην επιφάνεια στιγμές με ανθρώπους που επέλεξα και με επέλεξαν ώστε να ταξιδέψουμε ως συνοδοιπόροι. Με έμαθαν να μπορώ να προφτάνω το βήμα τους, να νιώθω ασφάλεια στο πλάι τους και, φέροντάς τους μέσα μου, να νιώθω ασφάλεια και στα βήματά μου εκτός κοινής οδοιπορίας, καθιστώντας την εν τέλει πάντοτε κοινή.

Το καλοκαίρι του 2013, μετά το τέλος της 4ης Ακρόασης Νέων Δημιουργών της Μικρής Άρκτου, σήκωσα το τηλέφωνο και στην άλλη γραμμή ο Παρασκευάς Καρασούλος με καλωσόρισε στην Μικρή Άρκτο. Ξεκίνησε τότε ένα ταξίδι που, ακολουθώντας σήμερα τα ίχνη του, μου φανερώνονται διακριτές οι επιδράσεις κάθε προσώπου μέσα μου, οι υπερβάσεις του εαυτού και οι υπερβάσεις των υπερβάσεων ώστε τα όνειρα να γίνουν πραγματικότητα, ενδεδυμένα με το ανθρώπινο στοιχείο μιας αγκαλιάς.

Πρέπει να μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου, να τον φροντίζεις, να δέχεσαι τότε και την αγάπη των άλλων ώστε στο τέλος να μπορείς και να την επιστρέψεις. Είναι μέρος της ενηλικίωσης, τρόπος της ευτυχίας, λόγος να προχωράς. Μια ενηλικίωση που θα είχε πολύ διαφορετικό χώρο και χρόνο, τρόπο και τροπή, εάν δεν ήταν στην ζωή μου παρών με τόση αγάπη, υπομονή και επιμονή ο Παρασκευάς Καρασούλος, δίνοντάς μου δύναμη κι ελπίδα να βρω τον τρόπο για πολλά περισσότερα απ' τους στίχους καθεαυτούς. Γιατί οι στίχοι είναι απόσταγμα της ζωής. 

Η Μικρή Άρκτος στο σύνολό της, ο Παρασκευάς Καρασούλος, ο Ανδρέας Γεωργιάδης, η Βιβή Γερολυμάτου, τα παιδιά της ακρόασης και στην προκειμένη περίπτωση ο Σπύρος Παρασκευάκος και η Δήμητρα Σελεμίδου έχουν σταθεί στο πλάι μου αυτά τα χρόνια αγαπητικά και γενναιόδωρα στο χρόνο και το συναίσθημά τους. Έχω μοιραστεί μαζί τους, από τα δεκαπέντε μου χρόνια, τις καλλιτεχνικές ανησυχίες, το άγχος του σχολείου και των πανελληνίων, τους έρωτες, τις χαρές, τις απώλειες, την ευτυχία της δημιουργίας και της κυκλοφορίας της με τέτοιο τρόπο που είμαι πραγματικά ευγνώμων και συγκινημένος κάθε μέρα. 

Τα Συννεφιασμένα Βλέμματα είναι το πρώτο μας τραγούδι με τον Σπύρο και τη Δήμητρα, το πρώτο από το προσωπικό μας άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει την άνοιξη, με την ενορχηστρωτική επιμέλεια, φροντίδα και μοναδική δυνατότητα του Γιώργου Ανδρέου να πραγματώνει μουσικά τον κόσμο μας, να του δίνει υπόσταση μέσα από το βλέμμα του, με μια ακριβή εμπειρία χρόνων. Και τελικά περισσότερο από ένα τραγούδι, είναι μια καταγραφή της πορείας αυτής και των τριών, του Σπύρου, της Δήμητρας και τη δική μου, της υπέρβασης του εαυτού μας, του πάθους και της επιμονής μας να αγαπάμε. Κι αν τα βλέμματά μας να είναι συννεφιασμένα, αυτό είναι το τίμημα του να στρέφεις σήμερα το βλέμμα σου στον ουρανό. Σήμερα που έχει συννεφιά - από Παρασκευή λέει έχει ηλιοφάνεια. 

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.